Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

Θερινός Κινηματογράφος

...γράφει η Έφη Φιλαρέτου
Καλοκαιράκι.. 
Μπήκαμε ουσιαστικά στην καρδιά του καλοκαιριού. 
Ιούλιος, μήνας ζεστός συνήθως,ονειρευόμαστε όλο και πιο έντονα τις διακοπές και τις παραλίες. Τα παιδιά έχουν σταματήσει το σχολείο και παίζουν στις πλατείες, όπου υπάρχουν. Τα μπαλκόνια γεμίζουν από παρέες και οι φωνές και τα γέλια τους ακούγονται μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Συνήθειες αγαπημένες και που ανήκουν μόνο στο καλοκαίρι κάνουν πάλι την εμφάνισή τους: καρπούζι με φέτα, παγωτά, σινεμά!

via
Καλοκαιρινό σινεμά, κάτω από τα αστέρια, μέσα σε καταπράσινα μέρη προσφέροντάς σου μια όαση δροσιάς μέσα στην αποπνικτική ζέστη της πόλης. Πόσοι από μας δεν ανυπομονούμε να έρθει το καλοκαίρι και να βρεθούμε στο αγαπημένο μας θερινό σινεμά;
Να βλέπεις την αγαπημένη σου κλασσική ταινία που παίζεται σχεδόν κάθε καλοκαίρι ή να παρακολουθείς την ταινία που είναι σε πρώτη προβολή; 
Από πίσω να ακούς να σκάει το καλαμπόκι από το μηχάνημα και να αναδύεται παντού αυτό το υπέροχο άρωμα και το παιδί δίπλα σου να ζητάει ανυπόμονα από την μαμά του να του πάρει και άλλο! 
Πιο δίπλα να βλέπεις ένα νέο ερωτευμένο ζευγαράκι να αγκαλιάζεται και να προσπαθεί να δει τα αστέρια. 
Πιο κάτω ένα ηλικιωμένο αντρόγυνο να περιμένει υπομονετικά να αρχίσει η προβολή της ταινίας και σχολιάζει όσα διαδραματίζονται γύρω του ή να παραπονιούνται για την φασαρία που κάνουν τα πιτσιρίκια. 
Εικόνες απλές, καθημερινές, καλοκαιρινές που αποτελούν μια σίγουρη επιλογή για τα καλοκαιρινά βράδια.

Στην Ελλάδα, όμως, ο θερινός κινηματογράφος ξεκίνησε περιπλανώμενος αρχικά στις αθηναϊκές πλατείες όπου στηνόντουσαν οθόνες τους καλοκαιρινούς μήνες και για περιορισμένο αριθμό προβολών και μετά περιόδευαν σε διάφορες πόλεις της επαρχίας. Πιο επίσημα όμως, εμφανίζεται τη δεκαετία του 1910 και συγκεκριμένα στην Αθήνα, συνδυάζοντας το ποτό με την προβολή της ταινίας. Στην αρχή οι θεατές δεν πλήρωναν κάποιο αντίτιμο αλλά έπρεπε να αγοράσουν κάποιο ποτό στην τιμή του οποίου συμπεριλαμβανόταν και το εισιτήριο για το έργο που θα παρακολουθούσαν, αλλά γύρω στο 1937 εδραιώθηκε και το εισιτήριο  Από τους πρώτους θερινούς κινηματογράφους που ξεκίνησαν να λειτουργούν είναι η Μπομπονιέρα το 1919, το Βοξ στα Εξάρχεια το 1920 και το Θησείο το 1924.

Το θερινό σινεμά είναι μια γλυκιά συνήθεια χρόνων.
Ξεκινάει από τα παιδικά σου χρόνια που πηγαινες με τους γονείς σου, έπειτα στην εφηβεία με την παρέα σου για να κάνεις και χαβαλέ, όταν ενηλικιώνεσαι και αρχίζεις σιγά σιγά να ωριμάζεις θα πας το πρώτο σου ραντεβού ώστε να είσαστε μόνοι σας. Και έτσι ο κύκλος συνεχίζεται αφού αργότερα μπορεί να πας τα δικά σου παιδιά για να διασκεδάσουν και εκείνα όπως και εσύ και εύχεσαι και επιθυμείς να πας και τα εγγόνια σου!


Ο κινηματογράφος το καλοκαίρι είναι μια κληρονομιά που μας κληροδότησαν οι παλαιοί και πρέπει να κρατήσουμε εμείς σαν φυλαχτό! Σου δίνει μια άνεση και μια ελευθερία που δεν μπορείς να την βρεις στις κλειστές αίθουσες! Λίγες χαρές που μυρίζουν ελευθερία υπάρχουν ακόμα, μια εξ αυτών είναι το θερινό σινεμά! 

Σύγχρονος θερινός κινηματογράφος - Village Cool Θεσσαλονίκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αφήστε το σχόλιό σας εδώ: