Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Αλίκη Βουγιουκλάκη: Η εθνική μας σταρ!


20 Ιουλίου 1933 - 23 Ιουλίου 1996

Πέρασαν κιόλας 17 χρόνια από τότε που η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Αλίκη μας, έδωσε την τελευταία της παράσταση. Μόνο που εκείνη την μέρα, δεν σκόρπισε το γέλιο, τη χαρά και την αισιοδοξία.. όπως συνήθιζε... αλλά θλίψη. Ζωγραφισμένη στα μάτια όλων. Σε όσους την ήξεραν μέσα από τις ταινίες της αλλά και στους δικούς της, τους πιο κοντινούς της ανθρώπους.


Ήταν η μέρα που η φράση ''βυθίστηκε στο πένθος όλο το πανελλήνιο'' δεν φαινόταν καθόλου υπερβολική. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη κατάφερε με το άστρο της να γίνει ένας δικός μας άνθρωπος. Ένιωθες ότι την ήξερες και ας την είχες δει μόνο στις ταινίες ή στο θέατρο. Χαρακτηρίστηκε από πολλούς ''φαινόμενο'' διόλου τυχαία καθώς καμία άλλη Ελληνίδα ηθοποιός δεν κατάφερε να αγαπηθεί τόσο πολύ για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.



Ποιος θα ξεχάσει τον χορό της στο ''Δόλωμα''; Τον έρωτα με τον καθηγητή της και το Ναυσικάαα.. στο ''Χτυποκάρδια στο θρανίο'', την επανάστασή της στο ''Η κόρη μου η σοσιαλίστρια'', την τσαχπινιά της στο ''Αχ αυτή η γυναίκα μου'', την αναφορά της στον ναύαρχο πατέρα της και το τόπι στο '' η Αλίκη στο ναυτικό'', την αμηχανία της ως ''Σωφερίνα'', τον Πίπη στο ''Η αρχόντισσα και ο αλήτης'', την συνομιλία της με τον κυρ Στέφανο στο ''Μοντέρνα Σταχτοπούτα'', τα θλιμμένα μάτια της στο ''Πιο λαμπρό αστέρι''.


                                


Αλλά και της αξέχαστες ερμηνείες της στους δραματικούς ρόλους ''Αστέρω'', ''Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά'', ''Υπολοχαγός Νατάσσα'', ''Η Μαρία της σιωπής'' και άλλες τόσο πολλές αναμνήσεις...

με τελευταία τον ρόλο της στο μιούζικαλ ''Η μελωδία της ευτυχίας''.

Η Αλίκη κατάφερε να μεγαλώσει τέσσερις γενιές και εξακολουθεί να το κάνει. Τα κοριτσάκια ακόμη μιμούνται τις κινήσεις της και χορεύουν με τα τραγούδια της. Οι μεγαλύτεροι παρακολουθούν τις ταινίες με το ίδιο ενδιαφέρον και μια νοσταλγία για εκείνη την εποχή. Η φωνή της ηχεί ακόμα στα αυτιά μας και η παρουσία της είναι βαθιά χαραγμένη στη μνήμη και στην καρδιά μας.


23 Ιουλίου 1996 η Αλίκη έφυγε.. όμως σίγουρα είναι ακόμα εδώ

Άφησε πίσω της τεράστια κληρονομιά που θα μεταδίδεται από γενιά σε γενιά για πολλά χρόνια ακόμα.


Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, έλαμψε στην χρυσή εποχή του Ελληνικού κινηματογράφου. Σε μια Ελλάδα που τότε μπορούσε να αναγνωρίσει το αστέρι της και να το κρατήσει ψηλά. Εκεί που του άξιζε.



Όπως είχε πει ο Μάνος Χατζηδάκις 
«Μην πεις ποτέ κακό για την Αλίκη γιατί είναι η γυναίκα που πάντα θα αντιπροσωπεύει τα χρόνια της αθωότητάς μας». 


Την βιογραφία της κυκλοφόρησε ο γιος της Γιάννης Παπαμιχαήλ με τίτλο ''Έχω ένα μυστικό'' το 2008 όταν προβλήθηκε και η ομότιτλη τηλεοπτική σειρά με την Κατερίνα Παπουτσάκη να την ενσαρκώνει.


Για την Αλίκη ότι και να γράψεις είναι λίγο γιαυτό αναλυτικά όλα τα βιογραφικά της στοιχεία μπορείτε να τα δείτε εδώ αλλά και να αναζητήσετε τα βιβλία που έχουν γραφτεί για εκείνη.
Εμείς θελήσαμε απλά να κάνουμε μια μικρή αναφορά για να την τιμήσουμε αυτή τη μέρα και να την θυμηθούμε μαζί σας.


Και όπως είχε η ίδια πει:
  • «Ήμουνα αληθινή και όχι δήθεν. Δεν είμαι δήθεν Σταρ. Είμαι η πραγματική Σταρ. Δεν είμαι δήθεν ταλαντούχα. Είμαι πραγματικά ταλαντούχα. Δεν έχω κάνει δήθεν αποτυχίες. Έχω κάνει τις μεγαλύτερες αποτυχίες. Δεν έχω κάνει δήθεν επιτυχίες. Έχω κάνει τα μεγαλύτερα ρεκόρ».
  • «Όταν μια μέρα θα φύγω από τη ζωή...    E, πείτε πως χάσατε ένα χαμόγελο...»
  • «Οι μέρες που δεν χαμογελάμε, είναι οι χαμένες μέρες».

                                 Νανούρισμα - Μάνος Λοίζος

                            


Πηγή φωτογραφιών Wikipedia

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αφήστε το σχόλιό σας εδώ: